ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

GOODBYE

Η W.A., μητέρα με 4 παιδιά (3 κορίτσια & 1 αγόρι – το 3χρονο κορίτσι της είναι τετραπληγικό) αφηγείται:

«Ο άνδρας μου πριν 1 χρόνο έφυγε για την Γερμανία.  Εγώ με τα παιδιά έφυγα τον Φεβρουάριο 2016 από την Συρία, από την Δαμασκό, για να περάσω στην Τουρκία, μετά στην Ελλάδα και από εκεί να φθάσω στη Γερμανία.  Έτσι μας είπαν … Πήρα μαζί μου χρήματα και  χρυσαφικά που μου έδωσαν τα πεθερικά μου. Ήμαστε μια ομάδα γυναικών με παιδιά. Μόλις περάσαμε τα σύνορα , ο διακινητής πήρε τους σάκους που κουβαλούσαμε με αποτέλεσμα να χάσουμε μερικά από τα χρήματα και έγγραφα που είχαμε μαζί μας.  Περπατούσα 3 ημέρες έχοντας στην πλάτη μου την μικρή μου κόρη για να κάνω πιο γρήγορα…Μόλις περάσαμε στην Τουρκία, περπατώντας στα βουνά , μας επιτέθηκε μια ομάδα… μας ζήτησαν να βγάλουμε τα ρούχα μας και μας πήραν όλα τα υπόλοιπα χρήματα, χρυσαφικά κ.λπ. που κρύβαμε επάνω μας… Πέταξαν τα ρούχα μας μπροστά μας και τα ξαναφορέσαμε χωρίς να έχουμε πλέον τίποτα μαζί μας. Φθάσαμε στα παράλια της Τουρκίας, από εκεί στη Χίο, στην Αθήνα, στην Ειδομένη, στην Κατερίνη, στον καταυλισμό και τώρα εδώ σε σπίτι, μας φιλοξενείτε… έχουμε σπίτι, με πόρτα που κλείνει, με κλειδί στην πόρτα μας!  Μας δίνετε τα υλικά για φαγητό, μαγειρεύουμε και τρώμε σαν οικογένεια, μας συμπεριφέρεστε με αξιοπρέπεια… Ξαναζούμε και πάλι!»

kali2

Η N.A.,  μητέρα με 3 κορίτσια (4, 3 και ενός έτους) αφηγείται:

«Στη Δαμασκό δούλευα σε δικηγορικό γραφείο ως υπάλληλος, είχα μια καλή ζωή και τα άφησα όλα κι έφυγα… ο άνδρας μου είναι στη Γερμανία … μας περιμένει… ο πόλεμος είναι καταστροφή.  Σε αυτή την περιπέτεια μας βρήκατε και μας δώσατε ένα σπίτι να μείνουμε, να ζήσουμε σαν οικογένεια».

[Ο σύζυγός της κυρίας αυτής ήρθε να τους δει για μια εβδομάδα ενώ ήταν ακόμη στον καταυλισμό.  Όταν τους πήραμε από εκεί ήταν παρών. ‘Οταν είδαν το σπίτι που τους πήγαμε και τους παραδώσαμε το κλειδί, μας αγκάλιασε, μας φίλησε και μας ευχαρίστησε. Την επόμενη ημέρα που έφυγε μας είπε, «Φεύγω πίσω στη Γερμανία αλλά αφήνω τη γυναίκα και τα παιδιά μου στα καινούρια αδέλφια μου… σε εσάς!»]

Ο M.G.,  πατέρας που συνοδεύει τη σύζυγό του και το ενός έτους αγοράκι του μας λέει:

«Μας πήρατε από την Ειδομένη τον Μάρτιο, εδώ και 4 μήνες μας δώσατε ένα χώρο να μείνουμε, μας φιλοξενήσατε με πολλή αγάπη και φροντίδα και δεν μας έλειψε τίποτα.  Μας φερθήκατε με αξιοπρέπεια και σεβασμό.  Βάλατε στην καρδιά μας μια μεγάλη σφραγίδα αγάπης που δεν θα σβήσει ποτέ!»

[Αυτά μας είπε στην αποχαιρετιστήρια βραδιά που οργανώσαμε καθώς ειδοποιήθηκαν να πάνε στην Αθήνα για να πάρουν το χαρτί της μετεγκατάστασής τους. Τώρα βρίσκονται στη Γαλλία και είναι πολύ καλά.]

Οι παρακάτω μαρτυρίες δόθηκαν μετά το πέρας Μουσικής Συναυλίας στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό στην Κατερίνη.

Ο J.I. , 65 ετών μας είπε:

«Μας πήγατε πίσω στην Συρία, τότε που διασκεδάζαμε οι οικογένειες μεταξύ μας και δεν είχαμε πόλεμο».

Η S.M., 50 ετών μας είπε:

«Σας ευχαριστώ πολύ, με βοηθήσατε να ξεκουραστώ».